لطف یار – قسمت الف

لطف یار – قسمت و الف

لطف یار(1)

انسان هیچگاه در کمالات متوقف نمی شود و چون روح او بی نهایت باقی است باید بی نهایت هم کمالات داشته باشد.

لطف یار(2)

ذکر( لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم ) ذکر امام حسین(ع) در صحرای کربلا و از اذکار مجرب بندگان خداست.

لطف یار(3)

تنها وسیله ای که انسان را سریعتر به مقاصد معنوی و ترقیات روحی می رساند توسل به خاندان عصمت و طهارت(ع) و تکمیل محبت و ولایت آنان در دل است.

لطف یار(4)

بعد از انجام واجبات ، از هر چیز بهتر زیارت امامان و بلکه امامزاده ها و احترام به سادات و اظهار عشق و علاقه کردن به آنها است.

لطف یار(5)

توسل و ولایت خاندان عصمت و طهارت (ع) بزرگترین راز موفقیت انسان است.

لطف یار(6)

ترقیات روحی انسان پس از انجام واجبات و ترک محرمات، بدون توسلات جدی و حقیقی به خاندان عصمت و طهارت امکان پذیر نیست.

لطف یار(7)

امامان ما همه زنده اند و پاسخ زائرین خود را می دهند، خودشان واسطه بین خدا وخلق هستند و انسان در حرمهای آنان بهتر می تواند کسب کمالات نماید.

لطف یار(8)

حضرت علی (ع) در زمان حیاتش حاجب و دربان نداشت حالا که از دنیا رفته است دستش بازتر است که واسطه فیض باشد.

لطف یار(9)

هر چه می توانی روحت را تقویت کن که کلید سعادت جز این چیزی نیست.

لطف یار(10)

هر کجا امام زاده ای باشد ولو اصل و نصبش را ندانی و یا اصلا کسی از سادات هم در آن مکان دفن نشده باشد، زیارت کن، زیرا آن محل به نام فرزند پیامبر(ص) ساخته و معرفی شده است و اساساً ما روح امامزاده را زیارت می کنیم حال می خواهد جسمش آنجا دفن شده و از بین رفته باشد یا به کلی دفن نشده باشد چه فرق می کند؟

منبع : چمدان آبی (محمدحسین دُرچین)